บทที่ 522

เส้นทางกลับไปยังห้องเด็กอ่อนดูยาวนานกว่าที่ควร

เจเดนกอดเซราฟิมไว้แนบแน่นกับอก แขนข้างหนึ่งประคองร่างของเธอ ส่วนอีกข้างก็ยกขึ้นป้องกันอย่างสัญชาตญาณ ราวกับว่าแม้แต่ทางเดินก็อาจพยายามจะพรากเธอไปอีกครั้ง เธอเริ่มจะหลับแล้ว—ลมหายใจแผ่วลง ร่างเล็กๆ ในอ้อมแขนของเขาหนักอึ้งและอบอุ่น หางของเธอทิ้งตัวพาดอยู่...